Maki kom aftur til heimbýin eftir, at mamma hennara doyði og sløkti húsini hjá foreldrunum. Tað var av tilvild, eg hitti son mín, Haruto. Haruto hevur tveir melónir til fyrrverandi sjeik sín, tá ið hann var yngri, og Maki mussar hann, sum hann endurtekur sínar fyrrverandi kenslur. Meðan tú//tygum gjørdi/gjørdu teg/tykkum sjálvan/sjálva í minni, sum um tú//tygum fekk/fingu tín/tykkara ungdóm. Maki, sum druknar í ynskinum, sum er raktur av Haruto, gloymir hennara familju og immerses seg sjálva í tíðini. Tó er veruleikin hjálparleysur.